تو گفتی خورشید طلوع خواهد کرد

پس باید قدم بگذاریم

به جاده های نا مکشوف در نقشه ها

و آزاد سازیم سرزمین محبوبت را

با شلیک اولین گلوله بیدار خواهد شد جنگل

و به تو خواهند پیوست

جماعت ایمان آورده به تو

و آنگاه که آوازت

بادهای چهارگانه را چهار پاره کند

همصدا با تو خواهیم خواند

اصلاحات ارضی عدالت نان و آزادی

و از پس نبردی بی امان بر ضد دیکتاتور بزرگ

در کنار حمله ی نهایی

در کنار تو خواهیم بود

تو را نمی فروشیم

به گلهای مزین به مدالها و نشان های نظامی

و هیچ هدیه ای از آنها نمی پذیریم

جز تفنگ ها گلوله ها و دزهای تسخیر ناپذیرشان

ما در سفر جاودانگی

به تاریخ می پیوندیم .

ا رنستو چه گوارا

بر جاده های برگ پوش وسیعت

بر جاده های پر پیچ و تاب تو

هر روز مردی به انتظار نشسته

مردی به قامت یک سرو

مردی که زاده ی تجمع توست

و هیمه های بی دریغ تو او را

در فصلهای سرد

ادامه ی خورشید بوده است .

چرا که نمی خواهم زاری ها را بشنوم

با این همه از پس دیوارهای خاکستر

هیچ به جز زاری نمی توان شنید

فرشتگانی که آواز بخوانند انگشت شمارند

سگانی که بلایند انگشت شمارند

هزار ساز در کف من است

اما زاری سگی سترگ است

اما زاری فرشته ای سترگ است

زاری تاجی سترگ است

زاری باد را به سر نیزه زخم می زند

و به جز زاری هیچ نمی توان شنید ..

فدریکو گارسیا لورکا

و آن روز و آن شب تدبیر بر دار کردن حسنک در پیش

گرفتند  و دو مرد پیک راست کردند با جامه ی

و حسنک را به پای دار آوردند و دو پیک را

 ایستانیده بودند که از بغداد آمده اند و قرآن خوانان

 وی دست اندر زیر کرد و ازاربند استوار

کرد و پایچه های ازار را ببست و جبه و پیراهن

بکشید ودور انداخت با دستار و برهنه با ازار

ایستاد ودستها در هم زده تنی چون سیم سپید

 و رویی چو صد هزار نگار. و همه خلق به درد

می گریستند . خودی روی پوش آهنی بیاوردند

 عمدا تنگ چنان که روی و سرش نپوشیدی

و آواز دادند که سر و رویش را بپوشید تا از

سنگ تباه نشود

پس مشتی رند را سیم دادند که سنگ زنند و

مرد خود مرده بود   که جلادش رسن به گلو

افکنده و خبه کرده . این است حسنک و روزگارش .

و این افسانه ای است با بسیار عبرت و این همه

 اسباب منازعت  ومکاوحت از بهر حطام

دنیا به یک سو نهادند . احمق مردا که دل در این

 دنیا بندد

که نعمتی دهد وزشت باز ستاند .

رودکی گوید

به سرای سپنج مهمان را

دل نهادن همیشگی نه رواست

زیر خاک اندرونت باید خفت

گر چه اکنونت خواب بر دیباست

با کسان بودنت چه سود کند

که به گور اندرون شدن تنهاست

چون از این فارغ شدند بوسهل و قوم از پای دار

بازگشتند وحسنک تنها ماند چنان که تنها آمده

و حسنک قریب به هفت سال بر دار بماند

چنان که پاهایش

همه فرو تراشید و خشک شد چنان که

کجاست . و مادر حسنک زنی بود جگر آور چون

بشنید جزعی نکرد چنان که زنان کنند بلکه

گریست به درد . چنان که حاضران از درد وی

 خون گریستند .

 پس گفت بزرگا مردا که این

پسرم بود و یکی از شعرای نیشابور این مرثیه

بگفت اندر مرگ وی :

آرایش دهر و ملک را افسر بود

گر قرمطی بود و جهود و گر کافر بود

از تخت به دار بر شدن منکر بود

تاریخ بیهقی

متاسفانه حاکمان ما در طول تاریخ نخبه کش بوده اند . بحث نخبگان یک مبحث مفصل در

جامعه شناسی دارد . اگر دقت کرده اید نخبگان

قایم مقام فراهانی و امیر کبیر و دکتر محمد مصدق

یکی صندوق رای را دیده بود                          برای تقلب پسندیده بود

به بالای صندوق نشستی کمین                         بمالیده برخویشتن وازلین

هرآن کس حقیراست و نرمش پذیر                  برهنه نمودن ندارد نظیر

چه سوراخ موش و چه کانال سوسک              چه جرز دکان و چه مال کیوسک

چه در درز خویشتن چه چاک لباس                جلو میرود مثل کک مثل ساس

چو آن موش ناچیز بنمود سعی                    توانست رفتن به صندوق رای

که با آن همه عرض اندام او                       نبود یک رای بر نام او

چو می خواست برگردد از ان شکاف        نه دیگر تنش لیز بود و نه صاف

ز بلعیدن رای از روی حرص              همی هیکلش بود مانند خرس

بدین گونه آن موش دزد و دله              بیفتاد از هول توی تله

ولی گز نکرده چرا پاره کرد             نه خود که مرا نیز بیچاره کرد

چه خوش گفت فردوسی پاکزاد          به رویترز که حرف دارم زیاد

بسی حقه دیدم در این سال سی          تقلب ندیدم بدین خالصی

هادی خرسندی

بد گهر را علم و فن آموختن               دادن تیغی به دست راهزن

تیغ دادن در کف زنگی مست             به که آید علم ، ناکس را به دست

علم و مال و منصب و جاه و قران        فتنه آمد در کف بد گوهران

واستان از دست دیوانه سلاح             تا ز تو راضی شود عدل و صلاح

چون سلاحش هست و عقلش نه ، ببند      دست او را ور نه آرد صد گزند

آنچه منصب می کند با جاهلان            از فضیحت کی کند صد ارسلان

عیب او مخفی ست چون آلت بیافت       مارش از سوراخ در صحرا شتافت

جمله صحرا مار وکژدم پر شود        چون که جاهل شاه حکم مر شود

مال و منصب ناکسی کآرد به دست       طالب رسوایی خویش او شده ست

حکم چون در دست گمراهی فتاد         جاه پندارید و در چاهی فتاد

چون قلم در دست غداری بود         بی گمان منصور بر داری بود

مثنوی معنوی

چرا که با وجود تو معنا می گیرم

با من بگو تو کیستی

که من این گونه تو را طلب می کنم

از تو گفتن چه شور و حالی دارد

به هنگامی که هر غبار راه لعنت شده نفرین ات می کند

و برای با تو نبودن چقدر بهانه می تراشند

کاش از راه می رسیدی

ای شوق زندگی