با شهید زاده ای بر پشت

  با شهید نطفه ای در شکم

 پر کینه پر خشم

زن روستایی ایستاده بر نعش

شهیدمردش

در عبور سربازان

باری اگر چه ما رنج برده ایم

اگر چه ما زخم خورده ایم

ما تا رسیدن بی مرگی امید

هر روز زنده ایم

ما با چراغ کینه شب را شناختیم

با اسب سرخ حادثه تا قلب بی تپش

 مرگ تاختیم

ما تا رسیدن خورشید زنده ایم

باری اگر چه

اگر چه ........