این ز ویرانه ی خود بیزاران

سوی پرچین کدامین باغ

سوی تاراج کدامین ده

نعل می ریزند

راه می کوبند

خواب خاشاکم و خاکم را می آشوبند ؟

آه دورم باد

رنگ و نیرنگ بهاران و شفای باران

خود همین چشمه ی فیاض سراب

خود همین پینه گز بوته و خار

خود همین شولای عریانی ما را بس

خود همین معبر گرگان غریب

روح سربازان گمشده ی جنگ کهن

خود همین خلوت پر بودن از خویش

خود همین خالی بی طوفان یا طوفانی ما را بس .